Een belangrijk contact tussen Alpengangers en de NMGA wordt gelegd door middel van voorlichting. Corine Castenmiller is degene die zich hier de laatste jaren vooral mee bezig houdt. We zijn bij haar op bezoek gegaan en hebben haar het een en ander gevraagd over haar werk bij de NMGA. Haar conclusie luidde: ‘de NMGA is een leuke en stimulerende club en dit is de ideale plek om je eigen creativiteit kwijt te kunnen’. Hier volgt haar verhaal.

Van jongs af aan heeft Corine met haar ouders in de bergen gewandeld,vooral in de Alpen. Toen zij later op eigen houtje de bergen in ging wilde ze vooral hoogtemeters en kilometers maken. Haar eerste huttenovernachting was in de Glungezerhutte. De pachters zaten daar toen voor het eerste seizoen en zij waren de eerste gasten. Zij kregen de basisprincipes van het lopen nog eens netjes aangeleerd en kregen te horen wat wel en niet kon in de bergen. Door deze uitgebreide introductie is Corine meer op de natuur gaan letten. Het heeft een dusdanige indruk op haar gemaakt dat zij zich actief voor de NMGA wilde inzetten. Dit bood haar ook nog eens een goede gelegenheid om haar studie Heao-communicatie in haar vrije tijd te gebruiken.

Corine is bij de NMGA terecht gekomen naar aanleiding van een advertentie en een serieuze sollicitatiebrief in 1992. In eerste instantie was ze vooral met lezingen bezig. Haar eerste lezing herinnert ze zich nog zeer goed. Deze was samen met mevrouw Folmer (van het secretariaat) in België in een zaaltje achter een café. Het publiek bestond uit een groep grote mannen met baarden en fleecetruien. Eerst hadden de mannen een jaarvergadering en ging het over klimkaarten, toestemmingen en touwen. Corine begreep daar op dat moment niet veel van; zij mocht na de pauze heel bedeesd haar verhaal doen. Het was haar eerste contact met de klimwereld.
Later (in 1994) is Corine toegetreden tot de kerngroep van de NMGA en heeft ze zich gericht op de PR en de voorlichtingsgroep.

De voorlichtingsgroep van de NMGA is verantwoordelijk voor kadertrainingen, lezingen aan groepen en op scholen en de vertegenwoordiging van de NMGA op beurzen. Een belangrijk onderdeel hiervan zijn lezingen. "Een lezing begint meestal met een leuke binnenkomer om de aandacht van de deelnemers te trekken. Vervolgens komt er een verhaal over wat er allemaal mis kan gaan in de bergen en tot slot wordt aangegeven wat de mensen zelf aan het behoud van de Alpen kunnen doen." Het gaat erom dat de mensen zelf gaan nadenken over hun gedrag en dat er een stukje discussie ontstaat op een lezing. Het uiteindelijke doel van een lezing is dat mensen komen tot een positieve gedragsverandering. Dit werkt het beste met behulp van de preek (de lezing van de NMGA), de stok (sancties en beperkingen, opgelegd in de Alpenlanden zelf) en de worst (de beloning; de natuur zelf). Mensen weten vaak wat ze aan het doen zijn en worden op deze manier geprikkeld om er nog eens een keer extra over na te denken over hoe het beter zou kunnen. Alleen op die manier is het mogelijk te komen tot een blijvende gedragsverandering.
Een veelgebruikt voorbeeld op lezingen zijn stuwmeren. Deze meren zien er vaak leuk uit, maar mensen weten vaak niet wat daaraan vooraf is gegaan; er moet een bewuste keuze gemaakt worden tussen de natuur en goede energie. Hierover kunt u meer lezen elders in dit blad.

Corine krijgt op beurzen heel uiteenlopende reacties. "Ik weet het allemaal wel’, ‘goh, wat interessant’ en ‘die drie weken vakantie per jaar doe ik gewoon waar ik zin in heb zonder overal rekening mee te moeten houden’ zijn veel gehoorde opmerkingen. Er komt wel eens agressie voor, maar Corine merkt ook dat sommige mensen veel fanatieker zijn dan zij zelf is. Op zich vindt Corine dat mensen die perse willen skiën dat ook moeten doen; maar dan moeten ze wel op een verantwoorde manier met het milieu omgaan.
Corine heeft nooit het idee gehad dat ze op lezingen of beurzen met een dreigende vinger stond; ‘wat dat betreft hebben we het tij mee’. 
Corine staat er natuurlijk niet alleen voor binnen de voorlichtingsgroep. Mevrouw Folmer houdt ook wel eens een lezing en is overdag beschikbaar voor het secretariaat en informatie-aanvragen. Daarnaast zijn er nog meerdere personen voor lezingen en er is iemand die zich richt op de werving van beurzen. ‘Als het goed is komen er binnenkort wat nieuwe mensen bij en dan kan de NMGA ook actiever scholen gaan benaderen.’ Ook het beheer van het dia-archief valt onder de voorlichtingsgroep. In principe leveren alle NMGAers dia’s aan voor het archief, maar voornamelijk de voorlichtingsgroep gebruikt ze.

Ook binnen de voorlichting wordt met de tijd mee gegaan. Corine is bezig met het ontwikkelen van nieuw materiaal. Op beurzen werd regelmatig om kaarten gevraagd. Aangezien dit een eenvoudig middel is om een stand aantrekkelijk te maken en mensen te rekken is Corine hier mee bezig gegaan. Zij heeft voorlichting gegeven op een basisschool en de kinderen hebben aan de hand daarvan kaarten gemaakt. Deze zijn per setje van 8 te koop bij de NMGA op onder andere beurzen. Binnenkort zal er ook een kleine Alpenflora verschijnen. Dit is een klein boekje met 12 pagina’s waar de meest bekende plantjes uit de Alpen op staan. Hierbij staan ook enkele kenmerken genoemd. Dit is een produkt waar de KNAV om gevraagd heeft. Vanuit de KNAV is ook de vraag gekomen om een breed inzetbare video. Deze zou tevens gebruikt kunnen worden als aanvullend materiaal op kadertrainingen en scholen. Onlangs is Corine in de Alpen geweest om te filmen en eind dit jaar moet de video gereed zijn. Het doel van de video is discussie op gang te brengen en te laten zien waarom bepaalde dingen slecht zijn voor het milieu. Corine heeft gekozen voor die zaken die goed in beeld zijn te brengen. Hoewel een videoproductie een groot beslag op het budget legt denkt de NMGA toch veel voordeel hiervan de kunnen plukken.

Corine hoopt zelf nog jaren in de bergen op vakantie te kunnen. Zij klimt na en loopt voor, voor haar kinderen. ‘Als het lopen wat steiler wordt dan heet dat klimmen.’  Uit gewoonte gaat zij meestal naar Oostenrijk waar zij nog regelmatig terugkeert naar de Glungezerhutte. De waard Lothar en zijn vrouw zijn inmiddels goede vrienden van haar geworden. In Oostenrijk voert Corine wel eens discussie met bezoekers en Oostenrijkers over de Alpen die cultuurgoed zijn en behouden moeten blijven. Ook haar kinderen probeert zij op deze manier op te voeden. Ze zijn met de trein op vakantie gegaan; ‘op die manier kom je ontspannen aan en de kinderen vonden het prachtig met een eigen bedje in de trein’. Als je haar jongste zoon Wouter (van bijna 5 jaar) vraagt waarom hij de rode stippen moet volgen antwoordt hij; "Je moet op de streepjes lopen omdat je anders de verkeerde kant uit gaat en op de bloemetjes trapt. Lothar wordt dan heel erg boos."  Laten wij hier met z’n allen een voorbeeld aan nemen.

Kristel Schlangen